Een volledig gesloten zelfvoorzienend ecosysteem

Dit is misschien wel het oudste kleinste ecosysteem in de wereld. Een tuin in een fles, geplant door David Latimer in 1960, voor het laatst water gegeven in het jaar 1972 voordat die goed werd verzegeld. David Latimer, 80, uit Cranleigh in Surrey wilde uitproberen hoe lang het ecosysteem zal overleven en naar ieders verbazing gedijt de kleine wereld nog volledig op gerecyclede lucht, voedingsstoffen en water. Het enige waarmee deze flessen-tuin gevoed wordt is licht, zonder welke er geen energie voor de planten binnen zou zijn om hun eigen voedsel te maken en te blijven groeien. Anders dan dat is dit een volledig zelfvoorzienend ecosysteem met de plant en de bacteriën in de bodem die samenwerken.
·

... an entirely self-sufficient ecosystem

This maybe perhaps the smallest oldest surviving ecosystem in the world. A garden in a bottle, planted by David Latimer in 1960 was last watered in the year 1972 before it was tightly sealed. David Latimer, 80, from Cranleigh in Surrey wanted to experiment how long the ecosystem will survive and to everybody’s amazement the little world is still thriving entirely on recycled air, nutrients and water.

The only external thing fed to this bottled-garden was light without which there would be no energy for plants inside to create their own food and continue to grow. Other than that this is an entirely self-sufficient ecosystem, with the plant and bacteria in the soil working together.

Bron: dailymail.co.uk/sciencetech/article-2267504/The-sealed-bottle-garden-...

Vis noch Vlees

Op 24 augustus 2013 geplaatst op www.duurzaamzwolle.nl

Ik vraag me al geruime tijd af hoe het toch komt dat er relatief gezien erg weinig verandert, dat - in mijn waarneming - betrekkelijk weinig mensen zelf het hele heft in handen nemen en de duurzame schoenen aantrekken.
Gisteren een documentaire gekeken - op uitzending gemist, anderhalf uur(!) uit mei 2011 - waarin dat heel erg duidelijk wordt.
Een belangrijke waarneming van normaal menselijk gedrag daarin, verteld door een psychologe, ergens aan het einde:
  “Niemand doet iets, dus het is vast niet zo erg”.
Dat staat bekend als ‘meervoudige onwetendheid’.
Bekende uitspraken in dat kader zijn:
  “ze lossen het wel op”
  “wat ik doe maakt zo weinig uit”
kortom:
  “ze hieven het glas, ze deden een plas en lieten alles zoals het was”.

Zelf ben ik, sinds het eerst rapport van “De Club van Rome” - uit 1972, ‘Grenzen aan de groei’ - ruim veertig jaar geleden – me steeds meer gaan verdiepen in de situatie waar we met de vergaande ontwik­ke­lin­gen en bevolkingsgroei met de wereld naar toe gaan.
Ik heb me de consequenties ervan aangetrokken en ben ernaar gaan leven.

In het algemeen is het om mij heen kruimeltjeswerk gebleven. Spullen worden beter, apparaten en auto’s zuiniger, maar we zijn tegelijk zóveel meer gaan gebruiken, rijden, vliegen, consumeren dat het helemaal geen verschil maakt, integendeel, we gebruiken alsmaar meer…
Inmiddels is het mij duidelijk (en dat is helaas geen zwartkijkerij):
We stevenen met ze allen rechtstreeks en zonder dralen af op de ondergang van de mensheid!
En we sleuren daarin een groot deel van het overige leven mee.
Ik heb nog lang gedacht dat ik me druk maakte voor de toekomst van mijn kinderen. Maar dat is een vergissing gebleken. Als er niet heel snel dingen grondig veranderen ga ik het zelf meemaken!
Alleen, heel snel dingen veranderen, daar geloof ik met die documentaire in mijn achterhoofd niet meer in.

De documentaire heet “Vis noch Vlees”, het gaat over ons consump­tie­patroon en dan vooral over de dierlijke component daarin. Het reali­teit­sgehalte is bijzonder groot, omdat er tijdens het maken van het programma vérgaande proeven zijn gedaan met de eigen bevolking van de omroepkantine (gezamenlijk van EO, VARA en VPRO).
Iedereen moest eraan geloven. Ook werden er gedurende de opnamen experimenten gedaan met een aantal proefpersonen.
Je zou kunnen verwachten dat mensen die dicht bij de materie zitten, mede door hun journalistieke werk goed op de hoogte zijn, daar ook consequenties uit trekken…

Bekijk de uitzending:

vpro.nl/speel~VPWON_1159507~vis-noch-vlees-vpro-thema~.html 

Trumpland

Michael Moore is een filmmaker. Hij heeft een pagina op Facebook met de naam Trumpland.

Hij zegt uiterst boeiende dingen over de verkiezingen in de VS. En maakt ToDo-lijstjes met activiteiten die zijns inziens nodig zijn om met de ontstane situatie om te gaan.

Het heeft uiteraard geen zin om te blijven mokken over de uitslag, want dat hebben de democraten echt zelf over zich afgeroepen. Als vrouwen, moslims, Mexicanen, zwarten toch op Trump stemmen mag duidelijk zijn dat het alternatief - Hillary C - voor heel veel mensen echt geen optie meer was. Niet alleen de recente schandalen, maar ook haar opvattingen over wereldmacht, gmo, het economisch systeem, haar bindingen met Wall Street en de multinationals, de financiering van haar campagne, waren uiterst verontrustend.
Voor mensen die ongebonden politiek willen, simpelweg geen optie.

TRUMPLAND
Eerst een televisie-interview, waarbij de bedoeling een praatje van een paar minuten was, maar waarbij uiteindelijk reclameblok na reclameblok werd geannuleerd - men wilde gewoon verder praten. Dit was nog niet eerder vertoond!


Hij houdt ook een soort dagboek bij, ToDo-lijstjes. Ook heel boeiend:

Dag 1

Dag 2

Maken of vermaken

azijnzuur

Zelf creatief zijn of je laten amuseren

Ik was op 17 augustus vanuit Assendorp op weg naar een bestemming in Holtenbroek. Normaal rij ik o.a. over de Melkmarkt en de Rodetorenbrug. Deze keer was mijn weg versperd door de “Zomerkermis”.

Ik heb daar persoonlijk niets mee, met kermis, maar ik zie ook wel dat erg veel mensen zich er blijkbaar een paar maal per jaar leuk mee kunnen vermaken.
Het hele boeltje draait op elektriciteit, dat wel, er gaat zowat voor een klein dorp aan vermogen inzitten (het jaarverbruik van ruim honderd huishoudens). Dat even terzijde. Voor mij dus wel een flinke extra reden om me er niet mee in te laten.
Eén kermis per jaar is overigens niet genoeg, er zijn er in Zwolle per jaar een stuk of vier.
Daarnaast zijn er jaarlijks in Zwolle (steeds meer) festivals.

En waar vroeger weinig tot niets te beleven was, zijn nu óveral terrassen. En bij gebrek aan een kust is er dit jaar nu ook een zandbak voor volwassenen gemaakt: “Stränd” - nóg een extra ontmoetings- en consumptieplek erbij. Gesubsidieerd, dat ook.
Kortom, er is veel vermaak in Zwolle...

Ik zou zo denken, die uitbaters concurreren mekaar allemaal dood. Maar dat is een misverstand, er komen er nog steeds bij, dus blijkbaar is het nog steeds haalbaar, is er voldoende klandizie.

Wat er intussen niet meer is:

Kunstzinnige festivals als “De Stad als Theater”, waarbij je zelf een actieve rol speelde, het Celecentrum, De Muzerie is wegbezuinigd, er is geen Muziekschool meer. De bibliotheek verdwijnt uit het centrum, het aantal vestigingen verkleint, de Broerenkerk is niet meer voor tentoonstellingen en voorstellingen maar een boekwinkel geworden. De Spiegel doet goed z’n best maar nog niet zolang geleden ging het Orkest van het Oosten (tussendoor nog een poosje Het Nederlands Symfonieorkest genaamd) er bijna onderdoor door gebrek aan bezoekers.

Tegelijk wordt er actie gevoerd voor een hoger geluidsniveau voor wéér een evenement in Park de Wezenlanden.

Kortom, echte actieve cultuur staat bij veel mensen op een laag pitje.
Drankjes en hapjes, kletsen, muziek opzuigen, het kan niet op. En ook Pokémon houdt heden veel gemoederen bezig.
Zelf iets creëren, het lijkt steeds minder aandacht te krijgen.
Als je je dan zorgen maakt over de gevolgen voor het milieu, het klimaat, de energievoorziening, dan kan je niet op echte belangstelling rekenen.
Als je voorrekent dat cultuur, en zelf bezig zijn met kunstzinnige activiteiten, een veel lagere impact op het milieu heeft én voor de deelnemers vele malen meer bevredigend is dan alleen maar consumeren, wordt je waarschijnlijk raar aangekeken.

Het draaien van de economie op de oude grondslag, waarbij de aarde zo langzaamaan volledig onleefbaar wordt voor de mensheid, is blijkbaar belangrijker dan het zoeken naar en stimuleren van verantwoorde én bevredigende alternatieven.

---

Er zijn in de geschiedenis meer voorbeelden te vinden, waarbij je ziet dat beschavingen verloederen en uiteindelijk ten onder gaan. “Brood en spelen” was in de tijd van de Romeinen al een manier om het volk eronder te houden.

Nu gaat het niet anders. Bewust nadenken over de impact van ons huidige gedrag is voor veel mensen een brug te ver. De politiek houdt zich er niet mee bezig, en ik was verbluft over een raadsvergadering waarin de VVD het beleid, waarbij er ik-weet-niet-hoeveel infrastructurele werken en verkeersvoorzieningen worden aangepakt, reden vindt om het zittende bestuur te complimenteren.
Terwijl tegelijk de cultuur om zeep wordt geholpen en de biodiversiteit wordt wegbezuinigd middels een onderhouds- en maaibeleid waar ik dagelijks buitengewoon droevig van wordt.

Ik vind het barbaars.
We gaan zingend en spelend ten onder. De Titanic was er nog heilig bij. Slechts 1522 slachtoffers.
Dat is niets bij de miljarden mensen die nu gevaar lopen.
Het aantal berichten, waarin de mensheid nog maar een kort leven wordt toebedeeld, neemt al snel in aantal toe...

Een beetje bezijden, maar boeiend:
"Eigenlijk zijn we allemaal psychiatrische patiënten" -  Psychiater Dirk De Wachter over liefde, verveling en 'gewonigheid' -
"Het moderne leven hangt aaneen van de kicks en wordt voortgestuwd door een continue zoektocht naar genot."

Ctrl-Z

‘gecontroleerd ongedaan maken’

De Z zit links onderaan op het toetsenbord. Vlakbij de Ctrl-toets. Ongedaan maken is daardoor een gemakkelijk aan te leren routine - op de computer tenminste.

In het dagelijks leven gaat dat minder gemakkelijk, stukken opvoeding en ervaring maak je niet zomaar ongedaan...

ZijN Onvoorwaardelijk Onderwijs is bezig met het opzetten van een nieuwe school. Dat op zich is niet iets nieuws, want het gebeurt op vrij grote schaal. Steeds meer mensen worden zich ervan bewust dat het reguliere onderwijs niet iets is om altijd trots op te zijn. Veel kinderen vallen uit de boot - er is voor wat zij nodig hebben simpelweg geen plek. Anderen rollen er wel doorheen, maar leren hun talenten en vaardigheden niet genoeg waarderen en passen zich aan. Zelf nadenken neemt af of raakt kwijt, want dat komt meestal niet te pas. Je leert wat er in het lesprogramma staat, niet wat je zelf hebt uitgezocht.

Ze lopen daarmee schade op.
Veel volwassenen van nu hebben ook schade opgelopen, overigens niet alleen door het onderwijs: opvoeding thuis en de omringende cultuur hebben eraan bijgedragen. Ze zijn vaak jaren onderweg geweest om er achter te komen waarom ze niet zo optimaal functioneren als ze denken dat zou kunnen. Omdat zelfstandig en creatief nadenken al geen aangeleerde vaardigheid is, maakt dat het uitzoeken er niet gemakkelijker op.

Soms zou je wel willen resetten, een boel ongedaan maken. Dat gaat dus niet.
Je kunt wél herstellen. En het vanaf nu beter gaan doen. Ook voor de kinderen.

ZijN
Web: zijn.zwolleaanzee.nl
Facebook: ZijN - Onvoorwaardelijk Onderwijs - Community

Ben ik nou gek?

Het is me de afgelopen jaren enkele malen overkomen dat ik met mensen maar niet tot overeenstemming kon komen. Dat we geen vorm konden vinden om neutraal met elkaar te communiceren. Dat we elkaar maar niet lijken te begrijpen.
Dat ‘gesprekken’ - of wat daarvoor doorgaat - uiteindelijk helemaal uit de hand lopen.
Bij de ene variant haakt de ander af (met ‘ik mag je niet’ of ‘reageer alsjeblieft niet meer’, in het ander geval zet ik er zelf een punt achter - als het aantal oordelen en beschuldigingen mij teveel oploopt.
Lastig hierbij is uiteraard dat ik denk het goed te (over)zien. Want mijn eigen kant en mijn beleving zijn immers volkomen helder. Maar hoe die andere kant er werkelijk uitziet, daar kwam ik - tot mijn frustratie - maar steeds niet achter...

Opschieten

Natuurlijk is het zo dat ik niet met de hele wereld goed kan opschieten, hoe graag ik dat overigens wel zou willen. In de natuur leeft ook niet alles in harmonie. Sommige soorten kun je beter op afstand houden. Maar mensen zijn toch één soort?

Heel verhelderend in deze vind ik een publicatie die mij onlangs onder ogen kwam. Die is in het Engels, dus ik moet er nog even doorheen kauwen. Wat ik al wel heb gezien is dat allerlei gedrag, waar ik nogal eens stevig tegenaan loop, toegeschreven kan worden aan bepaalde persoonlijkheidsstoornissen.
Waarmee ik uiteraard niet zeg dat die koppeling er altijd is. Als je echter een hele serie beschreven kenmerken begint te herkennen bij één bepaald persoon, tja, dan kom je er er haast niet meer onderuit om dat toe te schrijven aan de een of andere stoornis.
En ook dat is natuurlijk niet kwaad bedoeld, want wie is er helemaal vrij van stoornissen? De ideale mens bestaat niet en we zijn allemaal varianten op thema’s...

Maar herkennen maakt het wel een stuk overzichtelijker!

En vooral als je daartegenover ook véél mensen kent waarmee de eerder genoemde problemen zich in het geheel niet voordoen... dan kan het haast niet anders dan...

• De eigenschappen waar ik het hardst tegenaan loop, vallen haast zonder uitzondering onder de noemer narcisme. Zie bijvoorbeeld narcisme.net voor omschrijvingen. Net zoals bij allerlei andere typen persoonlijkheden is er ook binnen deze noemer een uitgebreide variatie aan eigenschappen. Ik zal maar toegeven dat ook ik niet geheel vrij was (en ben?) van een aantal van de genoemde eigenschappen. Waarmee wel meteen wordt verklaard waarom dergelijk gedrag mij zo enorm kan triggeren.
  
  Wat ik bijvoorbeeld bij dergelijke mensen veel waarneem is het enorm uitvergroten van wat ik in hun ogen verkeerd doe (dat kan zelfs de vorm krijgen van dat ze hun eigen fout(en) aan mij toeschrijven). Andersom zie ik ze haast nergens enigszins tegemoetkomen aan mijn verhaal. Ik krijg de indruk dat ze het of helemaal niet lezen of niet snappen waar het over gaat. Waardoor ik de neiging krijg steeds in andere woorden te herhalen wat mijn punt is. (Niet gehoord worden & niet gezien worden is wat ik dan weer ervaar - ook een trigger). Vervolgens krijg ik dan weer als verwijt te horen dat ik in herhalingen val. Maar het laten merken dat het binnen is gekomen blijft nog steeds uit...

Twintig afleidingstactieken die bijzonder manipulatieve narcisten, sociopaten en psychopaten gebruiken om je het zwijgen op te leggen -
20 Diversion Tactics Highly Manipulative Narcissists, Sociopaths And Psychopaths Use To Silence You
Het grappige is dat ik net na dit stuk te hebben geschreven een passend boek ontdek met dezelfde titel als dit blog. Zie praktijkderots.nl/specialisatie-narcisme/boek-narcisme

"Geen titel"

want geen of teveel woorden voor

Number One - by Jackson Pollock
_

Ik zie dat veel woorden gesproken worden die maar beperkt begrepen worden. Woorden zonder houvast, uitdrukkingsloos want niet begeleid met gebaren, klank, mimiek. En zonder de context, die de een wel heeft en de ander niet.
Dan heb je misschien genoeg aan beeld, aan kleuren, aan klank.

Uiterst interessant zijn zo de tekstuele gevolgen van referenda. Er wordt botweg ja of nee gezegd, met allemaal heel verschillende denkwijzen en achtergronden. Na de uitslag vallen commentatoren over elkaar heen voor de beschouwingen en dan blijkt dat motieven niet zuiver zouden zijn, leeftijden een rol hebben gespeeld, dat thuisblijven of juist niet de stemming om had kunnen doen slaan.
En dan denk ik... wie ziet het eigenlijk nog? Wie overziet? Want al die meningen laten stuk voor stuk aspecten achterwege - om hun punt te kunnen maken en sturen.
Is er dan tegelijk niet iets heel erg mis met het proces naar de stemming toe?

Ik ga het niet hebben over het middel zelf. Het is geen mooi instrument. Stemmen zonder debat, zonder argumentatie, zonder echte dialoog, afgaan op onderbuikgevoelens, dat levert geen helder resultaat op. Wat voorafging (vage democratie?) en wat de aanleiding was natuurlijk evenmin...
Als mensen zich niet gezien of gehoord voelen gaan ze vanzelf een ander middel zoeken. Als veel wetten en regels ingegeven lijken te zijn door valse argumenten, belangen van grote spelers, verdwijnt het vertrouwen.

Zoals radicale groeperingen weten, soms moet je extreem de andere kant op om uiteindelijk weer een soort evenwicht te vinden. Groeien gaat immers prima tegen de verdrukking in.

Er ontstaat vanzelf een soort kunstwerk. Van heel veel woorden en stemmingen, er komen beelden, teksten blijken niet te kloppen. Angst rommelt met de beurskoersen, voorspellingen zitten ernaast, het houvast verdwijnt. Paniek overal. Een kunstwerk zonder titel. Of met een nummer. Welke is de volgende?
Kunst is er goed voor, onzekerheden introduceren, andere kanten laten zien, wakker maken wat vergeten was. Kunst de ultieme spiegel, het kan je wakker maken uit een slaap die je nog niet droomde.