Lawaai

Er is weer eens ‘n hoop lawaai op het nieuws en op social media. Lokale incidenten worden misbruikt voor politieke belangen en de grote lijnen en achterliggende feiten worden regelmatig uit het oog verloren.
Het positieve zou kunnen zijn dat er weer een bewustzijnssprong plaatsvindt. Want er worden daardoor ook heel veel meningen uitgewisseld.
Hoe dan ook, de aandacht wordt, voor de zoveelste keer, weer flink afgeleid van de grote uitdagingen waar we voor staan.
Voor mezelf werkt het niet goed. Veel opvattingen die ik voor mezelf al lang heb vastgesteld, blijken veel minder gemeengoed te zijn dan ik hoopte. Zuiver en liefdevol denken is nog vaak een uitzondering.
Het gevolg daarvan is, dat ik neig om af en toe in de stroom mee te gaan en ook iemand flink op zijn of haar nummer te willen zetten. Tegelijk weet ik dat het niet zal werken. Kritiek is als een rode vlag en leidt meestal tot nog meer boosheid.

Normen en waarden

Ik heb mezelf altijd graag gespiegeld aan de Grondwet en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Die zijn over een aantal essentiële zaken heel duidelijk:

Discriminatie op welke grond ook is verboden. Iedereen heeft evenveel rechten en mag ook gaan en staan waar men wil.
Iedereen heeft recht op een wettelijke status en op zorg.
Het moge duidelijk zijn dat dit in onze huidige maatschappij niet de norm is vanwaaruit iedereen doet en denkt. Wantrouwen overheerst en om dat tot uitdrukking te brengen worden deze grondbeginselen - ook door onze overheid - ernstig met voeten getreden.
Hoewel dat voor mij al voldoende aanleiding is voor een nationale revolutie zal dit niet gaan gebeuren. Ik heb op mijn beurt geen zin meer om deze waarde voortdurend te verdedigen - dat zou de overheid zelf moeten doen.

Verinnerlijken

Ik heb gemerkt dat alleen volle overtuiging werkt, als het erom gaat dingen teweeg te brengen. Dat is tegelijk ook non-dualistisch. Niet vanuit de tegenstelling kijken, niet denken: "ik wil geen oorlog", maar "ik ben vrede". Niet “ik durf niet op je te rekenen” maar “ik vertrouw je volledig en ga ervan uit dat je je best doet”. Niet: "ik wil geen ruzie" maar "ik hou met heel mijn hart en ziel van jou". Niet “ik zou willen” maar “Ik ben”.
Dus niet vertrouwen stellen in iets buiten jezelf (als dat al kan). Zelfs het ergens op hopen is niet genoeg.
Overtuigd zijn en weten - dan pas werkt het.
Daarbij vallen de woorden "maar, slechts, als, niet, nee, geen enz." af als remmende en ongewenste energie.

Stilte

Hoe dan wel? Ik denk de stilte opzoeken. Me weer opnieuw op de binnenkant richten.
Ik weet immers zeker dat mensen diep van binnen oké zijn. Ik weet dat mensen als ze kwalijk gedrag vertonen dit doen vanuit hun zelf ervaren pijn. Angst is de bron.
Ik weet dat als er veel aandacht gegeven wordt aan negatieve uitlatingen dit niet positief op het grote geheel doorwerkt. En andersom: als iemand uitlatingen doet die dicht bij de waarheid staan, dat dit een positieve uitstraling heeft op meer dan alleen de directe omgeving. We zijn immers verbonden...
Mijn aandacht gaat weer naar de positieve kant.
Ik stap daarom even terug naar m’n persoonlijke pagina (Qaqtuzz) en zal minder reageren op m’n tijdlijn.

Het einde van de wil

... en rust vinden in de weerbarstigheid van het bestaan
> je kunt ook kiezen voor een voorgelezen versie (met dank aan Iris!)
·
Van jongs af aan heb ik problemen gehad met de beleving dat anderen mij hun wil oplegden.
Ik dacht al vroeg zeer zelfstandig, zocht m’n eigen waarheid en had weinig boodschap aan wat anderen daarvan vonden.
Ik zie ook dat het dwingen - wat direct met willen samenhangt - diep geworteld zit in onze maatschappij. Overal zijn regels en wetten voor, er zijn verkeersregels, bouwbesluiten, er is schoolplicht, sollicitatieplicht, meldplicht, kortom je moet voldoen aan de wil van anderen, in dit geval een democratische (voor zover die functioneert) meerderheid, want die heeft al die regels vastgesteld en van toepassing verklaard op iedereen.
Dat wringt vreselijk, want waarom zou een (mogelijk grote) minderheid zich aan de opvattingen van een (mogelijk krappe) meerderheid moeten houden? Het is in mijn ogen een volstrekt willekeurige oplegging van wil. En het gaat door tot en met het dwangmatig afdwingen via boetes, en dreiging met allerlei mogelijke sancties en straffen.

Onderwijs

Het reguliere onderwijs is eveneens een grote stapeling van forceren en dwingen. Er wordt de kinderen niet gevraagd wat ze willen (leren) er wordt gezegd wat ze moeten leren. En als je dan uitgestudeerd bent, mag je doen wat de baas / het bedrijf wil.
In de thuissituatie leggen huisgenoten elkaar hun wil op. Het leven is een aaneenschakeling van voldoen aan verwachtingen en aan de wil van anderen.
Als het onderwijs echter vrij is, zie je dat kinderen zich vele malen beter en gemakkelijker ontwikkelen. Want wat ze echt willen leren blijft immers veel gemakkelijker hangen. Nieuwsgierigheid en willen weten zit al ingebouwd, het is alleen een kwestie van de mogelijkheden aanbieden. De situatie dat begeleiders klaar staan om vragen te beantwoorden. “Een goede leraar leert net zoveel als de leerling”. Hij hoeft alleen maar te laten zien. Als dat gevraagd wordt.

Het einde van de reclame

Waar is reclame goed voor? Fabrikanten willen dat je hun producten koopt - en dat je afgeleid wordt van anderen die gelijksoortige producten verkopen. Onzin dus. Het schept verwachtingen op niveaus waar het product zelf geen deel aan heeft. Reclame speelt met illusies.
Het is een enorme verspilling. Als een product zich onderscheid, echt goed is, dan verkoopt het zichzelf. De communicatiemogelijkheden zijn groter dan ooit, iedereen kan direct op de hoogte zijn wanneer iemand ergens enthousiast over is. Mooie informatie wordt vanzelf gedeeld. (Lelijke trouwens ook). Het gaat dus niet om willen maar om laten zien.

Mijn wil geschiede?

“Uw wil geschiede”, “Zo God het wil”, Deo volente is een zinsnede uit het “Onze Vader”, het meest verbreide christelijke gebed. Het zegt in feite: “het maakt niet uit wat je vindt en wilt, de wil van hoe het gaat met de wereld om je heen, is niet aan jou, het ligt buiten jou, het wordt bepaald door iets dat groter is dan jij.” In de Islam heet het: Insjallah, In Sha Allah (إن شاء الله) of En sha Allah wat  zoveel betekent als 'bij Gods wil'.
Nu reken ik mezelf niet tot welke religie dan ook. Want het tegelijk niet accepteren van andere religies dan de jouwe zit zo ongeveer ingebouwd in de meeste religies. En in extreme gevallen wordt het “ware geloof” zelfs afgedwongen.

Ik heb wel een sterk vermoeden dat er soort van waarheid in steekt: wat ik wil (ook voor een ander) heeft geen betekenis. Er is meer aan de hand en aan het werk. Ik neig er dan ook toe om te geloven dat vrije wil niet bestaat. Wel je reactie op wat er is, dat wat je erbij voelt. Daar kun je vrij in zijn.
Dat ligt op een heel ander niveau, ergens in het gebied van de geest, dat wat is zonder materie. Dat wat je je bewust wordt als je rationeel niets meer wilt, volkomen vrij bent van opvattingen en oordelen.
(Op de vrije wil ga ik een andere keer dieper in.)

Voor een ander of voor jezelf

Als ik doorredeneer kom ik erop uit dat “willen” zich sowieso strikt zou moeten beperken tot jezelf. Jij bepaalt je doel, je wensen en bezigheden en gaat ervoor. Als ik vind dat anderen iets moeten veranderen, iets moeten doen, leidt dat direct tot frustratie. Want als ik zelf al niet wil voldoen aan de wensen en regels van de ander, wie ben ik dan om dat van anderen te willen?

Willen maakt afhankelijk en tast vrijheid aan...

Wat ik wil

Ik wil vrede op aarde. Ik wil een einde aan de oorlog. Ik wil bij de leiding van dit land, deze wereld, compassie zien met al wat is en leeft. Ik wil een einde aan de machtswellust en helemaal aan het kopen van macht met geld. Ik wil meer bewustzijn bij de mensen voor wat hun gedrag betekent voor de aarde als geheel en ik wil zorg voor de toekomst van de aarde met alles wat erop leeft.
Ik wil dat iedereen mijn stukjes leest. Ik wil een groot bereik en een grote impact hebben.


Ik ben geen haar beter. Ik wil ook overal mijn macht doen gelden. En dat kost vreselijk veel energie. Als ik ermee stop en alleen de dingen doe die direct energie opleveren hou ik meteen heel veel energie over!

Ik hoef niet te willen. Ik hoef alleen maar te doen en te laten zien. En zijn.

Wie zaait...

Geschreven op 8 november 2015

De natuur zaait in overvloed. Zo veel dat het niet uitmaakt wat er van opgegeten wordt.
Er zijn welhaast oneindig veel zaden, vruchten, noten. En wat niet geconsumeerd wordt, is de aanleg voor een nieuwe plant. Of het wordt weer in de bodem opgenomen en is opnieuw beschikbaar als voeding voor het bodemleven en uiteindelijk weer voor de planten zelf.

Dat geldt voor alles in het het leven.
Als ik iets voor elkaar wilt krijgen, zal ik vaak moeten zaaien, want slechts een deel bereikt “vruchtbare bodem” en groeit los van mij verder. De rest van wat ik zaai voedt, en sterkt wellicht, maar beklijven, daar is blijkbaar herhaling voor nodig.
Dat weet men in de reclame, politici gebruiken het, en op den duur ga je zelfs wennen aan wat er zoal om je heen groeit.
~ ~ ~ ~ ~

[...] “Haatspraak kan twee huiveringwekkende effecten hebben. Het eerste effect is dat haatspraak een gewelddadige echo krijgt. Wie haat zaait, zal haat oogsten. Wie Obama neerzet als het absolute kwaad, moet niet gek staan te kijken als iemand het recht in eigen handen neemt. Als Wilders en de PVV onbekommerd een haatcampagne voeren tegen de islam, moet je niet gek opkijken als meer mensen islamofoob reageren op moslims. Wie de nadruk legt op dit eerste gevaar van haatspraak, doet al snel een oproep om de toon te matigen. Gebruik geen beledigende taal. Gebruik geen racistische stereotypen. Gebruik geen oorlogstaal. Maar wie tegenstanders oproept om iets na te laten, krijgt snel het verwijt dat hij pleit voor censuur en de werkelijkheid wil ontkennen. Maar haatspraak heeft nog een ander effect. Haat maakt blind. Haat levert een verwrongen wereldbeeld op. Je ziet niet beter wat er in de samenleving aan de hand is, maar slechter.
Daarvoor moet je mensen niet verbieden om bepaalde dingen te zeggen, maar hen uitnodigen om beter te kijken.”
Bron: volkskrant.nl - column-pieter-hilhorst
~ ~ ~ ~ ~

Wie wint zaait zal storm oogsten
Wie haat zaait, oogst geweld...

Bevestiging & vertrouwen

Het begin

Als we geboren worden zijn we uitgerust met een diepgewortelde overlevingsdrang. We doen er alles aan om in leven te blijven en dat het liefst zo aangenaam mogelijk. Zolang we afhankelijk zijn kunnen we vragen/huilen/schreeuwen om eten, verschoning, warmte, aandacht enz. Zónder voldoende koestering echter verdwijnt de overlevingsdrang, dan houden we op met groeien, ook met voldoende eten, en kunnen we zelfs dood gaan.
Een deel van de behoeften wordt in de traditionele opvoeding al snel niet onmiddellijk meer gehonoreerd - laat maar even wachten, pas nog eten gehad, anders worden ze maar verwend, “je leert ze anders om overal om te janken”.

Gelukkig komt er verandering in dat soort denken.
Verwennen blijkt onzin te zijn, de behoeften nemen niet toe door ze te vervullen, laten huilen levert geen evenwichtige kinderen op. Te vroeg geboren baby’s groeien bijna anderhalf keer sneller als zij drie keer per dag gemasseerd of geknuffeld worden!
Door kinderen met liefde te omringen, hun behoeften te vervullen, schep je vertrouwen. Je krijgt dan kinderen die stevig in de wereld staan, die weten dat ze gewild en gezien zijn. Die niet zo snel uit balans raken als iets niet meteen lukt. Die leven vanuit vertrouwen.

Als er echter onvoldoende vertrouwen is ingebouwd, kan het zoeken naar veiligheid rigide vormen aannemen, doen we gemakkelijk het recht geweld aan. We willen immers overleven en daarbij is bijna alles geoorloofd.
Leven vanuit angst levert dan ook niet zelden een houding van egocentrisme op - ik ben bang te kort te komen, dus zal ik er alles aan doen om mijn tekort te vervullen, wat ik heb te beschermen, desnoods ten koste van anderen.

Mijn generatie

Ik heb m’n vertrouwen zelf moeten hervinden. Ik heb me nooit echt welkom gevoeld, ik miste warmte, ik kreeg niet alles wat ik nodig had. Wel m’n natje en m’n droogje, maar niet de gewenste ondersteuning in mijn zoektocht naar mijn waarheid. Ik voelde me alleen.
Ik ben op een overdreven manier bevestiging gaan zoeken. En dat zoeken werd pas minder toen ik het gevoel kreeg, bevestigd kreeg, dat ik wél de moeite waard ben. Dat mijn ervaringen en opvattingen door veel meer mensen gedeeld worden dan dat ik toen zag.
Later weer leerde ik alle beschadigingen van de verschillende mensen om mij heen zien. Er blijken veel slachtoffers te zijn van “niet herkend, erkend, gekoesterd worden”.

Vertrouwen versus veronderstellen, invullen

Veiligheid is een basisbehoefte.
Het is wellicht zo dat opgroeien met een gebrek aan basisvertrouwen er later toe leidt dat het moeilijk is om naar andere mensen toe vertrouwen te voelen. Gebrek aan veiligheid vergroot immers wantrouwen.
Het kan er toe leiden dat je, om je beeld te bevestigen, een ander puur gebaseerd op vooronderstellingen allerlei eigenschappen toedicht. Het beeld van iemand is al af voordat je toegekomen bent aan echt leren kennen...
Als je veel vertrouwen hebt, ga je er gemakkelijk vanuit dat “het wel goed zit”. Dan hoef je niet van alles te veronderstellen of in te vullen als er dingen gebeuren waarover je geen controle hebt - alles mag er gewoon zijn.
Als je je helemaal veilig voelt kun je zelfs onheus benaderd worden zonder dat het je echt raakt. Je kent immers je eigen waarde en waarheid, weet wie je bent en als het niet klopt wat een ander over je zegt laat je het simpelweg afglijden.
Pas op het moment dat je veiligheid of speelruimte in het geding komt ga je verklaringen bedenken. Als het niet goed gaat zoek je het misschien eerst bij jezelf (zou de ander dan toch gelijk hebben) of je legt het bij de ander (hij kijkt niet goed, weet niet waar hij het over heeft). Dan begint al gemakkelijk het oordelen en veroordelen. Of nog sterker: het beschuldigen.
Dat is jammer. Want beschuldigen levert geen openheid en gaat voorbij aan de mogelijke oorzaken.

Herstel

Vertrouwen moet dus van twee kanten komen. Vertrouwen geven en vertrouwen waard zijn.
De effectieve manier om vertrouwen op te bouwen is volgens mij: alleen maar geven. Er helemaal zijn. Absoluut eerlijk, open en betrouwbaar. Niet oordelen. Luisteren. Vragen stellen alleen ter verduidelijking, om je begrip te kunnen vergroten. Kortom: empathie tonen.
En dat steeds weer opnieuw...

Samenwerken (2)

Op het gevaar af dat ik ga drammen, hierbij een tweede stukje over samenwerken (de eerste is geplaatst op 17 mei). Ik loop er al weer even mee rond en omdat ik net deze pagina: schaalvansamenwerking.nl/schaal-van-samenwerking tegenkom, weet ik zeker dat het de bedoeling is. Want toeval bestaat niet.
Van die pagina: “Mensen, groepen, teams kunnen samenwerkend zijn, maar ook het compleet tegenovergestelde. Door druk uit te oefenen op elkaar, door roddel, door kritiek en door (soms fysieke) gevechten vindt er destructie plaats van de samenwerking in het team. Dit is eveneens weer te geven op een schaal, wij doen dat op de schaal van samenwerking.”

Op dit moment wordt ik me (opnieuw) bewust van het gegeven dat dingen in de wereld willen veranderen, mensen tot ander gedrag willen bewegen, een zinloze bezigheid is. Al ben ik er honderd keer van overtuigd dat ik het goed zie en dat het goed zou zijn als anderen dat ook zouden zien, ik blijf afhankelijk van de fase waarin de ander, de wereld om me heen, zich bevindt. De dingen gaan zoals ze gaan en daar zal ik het mee moeten doen.

Wat dan wel...

Het enige dat echt werkt is: voordoen & voorleven. Dat geldt in feite overal, in de opvoeding, het onderwijs, de politiek. Woorden overtuigen maar beperkt, beelden al iets meer, maar gedrag, houding, dat doet er echt toe. En dat kan je ook in je eentje doen.
Waarom dan samenwerken?
Omdat het versterkt. Met z’n tweeën verzet je gemakkelijk werk voor drie, en het is ook nog eens gezelliger. Dan moet je dat wel kunnen, samenwerken...
En het gaat nogal eens niet zo gemakkelijk. Er zijn zomaar onduidelijkheden, misverstanden, verschil in inzicht, verschil in vaardigheid. Hoe ga je daarmee om?

Empathie

Voor mij is het duidelijk. Als ik de ander begrijp, me in de ander kan verplaatsen, snap ik ook waarom de ander doet zoals die doet. Kan ik er begrip voor opbrengen. Is het gemakkelijker om te overleggen. En dat punt is alleen te bereiken door luisteren, goed luisteren.
Want vertellen geeft de kans motieven te heroverwegen, te formuleren op een manier die de ander kan begrijpen en dat werkt ook voor jezelf weer verhelderend.
En het leuke is, het versterkt ook nog eens het vertrouwen in elkaar!
Naar de site: klik op het plaatje.

Wat is waar

Niets is zoals het lijkt. Ieder maakt z'n eigen beeld van de werkelijkheid, ieder leeft in z'n eigen illusie. En ook: we zijn we allemaal verbonden, nemen elkaars energie waar, beïnvloeden elkaar.

Denken en ook waarheid zoeken is een interpretatie van wat je waarneemt, en wordt beïnvloed door je stoffelijke gesteldheid, je gezondheid, wat je eet, je hormoonspiegels. Inmiddels is meetbaar en bewijsbaar dat de plek van de aarde in het heelal ook nog eens invloed heeft (waarbij met name de invloed van de maan vaak is onderschat).
Daarnaast draagt ieder in zich geschiedenis mee, zowel in de genen als vanuit opgroeien en opvoeding, onderwijs en media. Kortom, een heel complex van geziene en ook vaak niet geziene en soms lastig herinnerbare invloeden en factoren.
Die tezamen de grondslag vormen voor je denken en dus voor je waarheid...

Houvast

Het is dan ook logisch dat we houvast zoeken. De een bedenkt een God die alles regelt, de ander zoekt het in materieel welzijn, de volgende verzint hypotheses en stelt theorieën op, en er zijn mensen die een hele lifestyle ontwikkelen waarbinnen het huis, kleding, voeding en vrije tijd een samengestelde structuur krijgen, alles om maar enig grip op de werkelijkheid te krijgen.

De verschillen tussen mensen wijzigen, o.a. door het vermogen jezelf los te maken van die eigen en voorgeleefde werkelijkheid, met ieders unieke weg vinden in de enorme brei aan gegevens en mogelijkheden en herinneringen.

Groei

De werkelijkheid die ik waarneem is er een van groei. Zolang wij mensen de natuur z'n gang laten gaan zie je daarbinnen een enorme potentie tot het ontwikkelen van de meest complexe levensvormen, die hun eigen omgeving stabiliseren en in staat zijn allerlei externe factoren te beheersen door een enorm bufferend vermogen. Zorgvuldige waarneming leert ook dat alle levensvormen met elkaar verbonden zijn, een functie hebben in het geheel.
Zo is bijvoorbeeld ontdekt dat elke aanval op een plant hem aanzet tot unieke signalen waarmee hulp van buitenaf wordt gegenereerd. En zo blijkt ook dat internet al héél lang bestaat: tussen planten, verzorgd door het mycelium van zwammen...
Een kleine groep wolven kan een heel ecologisch systeem omgooien.

Relatief

Hoe meer onderzoek er wordt gedaan, hoe meer theoriën onderuit gehaald worden en vervangen door nieuwe. Zo was er het beeld van Darwin met een veel aangehangen (eenzijdige) interpretatie van het zogenaamde "survival of the fittest", nu blijkt dat juist verschillen tussen individuen van een soort heel erg nodig zijn om het voortbestaan te garanderen.
Op dezelfde manier zijn verschillen tussen mensen essentieel voor leven, groei en voortbestaan van de mensheid.

Verschillen bestrijden?

Ik ben zelf langzaamaan steeds meer tot het besef gekomen dat uniformering door/binnen het onderwijs, een bijzonder slechte ontwikkeling is. Juist de verschillen moeten worden gekoesterd.
Het analyseren tot het meest eenvoudige niveau met uitschakeling van alle factoren die "storend" kunnen werken, indelen in hokjes heeft binnen de Westerse denkwijze dan een hoge vlucht genomen, we moeten naar mijn idee terug naar juist het koesteren van verschillen en het waarnemen van het totaal.
En we zouden zeker geen pogingen moeten doen om bijzonderheden zoals samengevat onder de noemer "ADHD" te onderdrukken met medicijnen zoals nu op veel te grote schaal gebeurt.

Echte waarheid

Ook al probeer ik me nog zo onafhankelijk als mogelijk te bewegen, ook ik heb houvast nodig.
Voor mij is het enige werkelijk ware houvast, dat alles energie is en dat liefde daarin de bindende en ook sturende factor is. Liefde is de potentie tot verbinding, tot groei.
Elke andere overtuiging is in mijn opinie relatief, een persoonlijke waarheid, beïnvloedbaar, veranderbaar en waarschijnlijk een illusie.

Bovenstaande tekst heb ik in oktober 2014 geschreven naar aanleiding van concrete gebeurtenissen in een groep op Facebook

Onderwijs of Onderdom

Hoe wijs is onderwijs


Op school word je dom - John Taylor Gatto in Nederland

Via een toegestuurde link op Facebook kwam ik terecht bij een artikel op de website hetkind.org. De titel: ‘Houd ze binnen, help ze, laat ze niet vallen: juist zij die buiten de lijntjes kleuren’. van Jeroen Goes. Ik heb het met grote instemming gelezen.

Vervolgens zag ik op die site andere prikkelende verwijzingen. Naar stukjes met zeer boeiende ervaringen.
Over de onderwerpen die ze op het ministerie niet bedenken als ze weer nieuwe methoden ontwikkelen en manieren zoeken om nog meer te doen met nog minder geld.

Deze twee:

De tranen biggelden over haar wangen: ‘Waarom zeggen de kinderen dit niet tegen mij?’ en
‘We staan tegenover elkaar. In de gang. De spanning is voelbaar. Hij kan geen kant op. Ik ook niet.’

De tranen sprongen in mijn ogen. Het raakte me diep. Binnen het onderwijs zijn er blijkbaar toch steeds mensen te vinden die verder kijken, doordenken, ondanks de beperkingen die het systeem biedt. Ik heb het zelf niet mee mogen maken... ik voelde me op school niet gezien, en dat gevoel is bijgebleven.
Ondanks dat ik me er vaak ongelukkig en ongemakkelijk heb gevoeld, ben ik er in geslaagd het VWO af te ronden. Daarna volgden drie mislukte pogingen om een studie te vinden die bij me paste. Dat leverde wel vijf héél leerzame jaren op, met als extra resultaat een brede kennis van arbeidsomstandigheden in alle mogelijke fabrieken en bedrijven.
Uiteindelijk kwam ik terecht op m’n definitieve keuze, Architectonische Vormgeving op Artibus in Utrecht, de kunstacademie - die opleidde tot interieurarchitect. Bijna meteen zag ik ook wat ik in het door mij “genoten” onderwijs had gemist. Bijvoorbeeld leren kijken...
De vakrichting was weliswaar boeiend en sloot aan bij wat ik wilde maar het onderwijs zelf was van een belabberd niveau. Met name didactisch gezien want om bijvoorbeeld bouwkunde of ontwerpen te geven hoefde je alleen maar uit “het vak” te komen en waren er geen didactische vaardigheden vereist.

Mijn eigen kinderen zijn uitstekend door hun basisschool en voortgezette opleidingen heen gekomen. En natuurlijk was er ook wel eens wat aan te merken, maar de breedte die ik zelf heb gemist, was op hun scholen in elk geval ingevuld: ze hebben beiden de vrijeschool gevolgd, ook voor het voortgezet onderwijs. De oudste is inmiddels afgestudeerd (Erasmus School of Economics) en de jongste is net begonnen op de Universiteit in Utrecht. Ik had het gemakkelijk, met deze slimme kinderen die in hun leven tot nu toe relatief weinig schade hebben opgelopen.

Er is een heel dorp nodig om een kind te laten opgroeien
~ Afrikaans gezegde ~

Ik hoor van een goede vriend de verhalen over wat zijn vrouw als leerkracht meemaakt, wat het effect is als enkele kinderen in een klas meer dan “gewone” aandacht vragen. Hoe dat doorwerkt op de hele groep. En hoe beperkt ouders soms aanspreekbaar zijn.

Op dit moment ben ik persoonlijk betrokken bij de opvoeding van twee kinderen die niet passen in het systeem.

Ik hoor ook van plannen om "de Ambelt" op te heffen, want door de tendens om kinderen, die extra aandacht behoeven, toch op te vangen binnen het gewone onderwijs, komt het gespecialiseerde instituut in de problemen met de aantallen.
Ik hoor verhalen op Zwolle in Transitie. Ik zie al langer en ook direct om mij heen nieuwe initiatieven ontstaan. Ik lees dat in Nederland  (in 2011) circa 32.000 kinderen niet naar school gingen, waarvan de helft niet eens meer bij een school is ingeschreven. Deze aantallen nemen toe. Het reguliere onderwijs is voor steeds meer kinderen (“buitenbeentjes”) ontoegankelijk, onleefbaar of ronduit een hel geworden.
Deze buitenbeentjes zijn dermate in de problemen geraakt dat ze “onhandelbaar”, “gedragsgestoord” of erger worden gediagnosticeerd door de reguliere geestelijke “gezondheidszorg”.

Er is dus iets grondig mis. De scholen staan blijkbaar vaak ver af van wat kinderen nodig hebben en proberen te veel de kinderen in het systeem te passen (van toetsen en presteren binnen beperkte eisenpakketten) in plaats van te bieden wat kinderen individueel nodig hebben.
Bieden we kinderen wel de ruimte om zich op natuurlijke wijze te ontwikkelen? Ik denk het niet...

Claire Boonstra probeert antwoorden te vinden op de vragen die je volgens haar zou moeten stellen: Het waarom van onderwijs - 31 maart 2015