Ik heb het wel vaker gedacht:
Om te slagen in het bereiken van een doel, of het aanpakken van een probleem, is het soms gewoon een kwestie van ‘de knop omzetten’. Het enige punt is dat onze knopjes vaak zo gewend zijn om in een bepaalde stand te staan, dat ze gemakkelijk weer terugschieten. Dus af en toe nog even een zetje geven is soms wel nodig.
Maar dan werkt het! Ook ik heb het zelf een aantal malen gedaan en inderdaad, er is vaak geen jarenlange therapie nodig om veranderingen te bewerkstelligen. Soms is het gewoon een kwestie van tegen jezelf zeggen “en nu doe ik het anders”.
Binnen je netwerk en je relatie kan het eveneens wel eens nodig zijn om dingen echt te veranderen. Ook dan werkt het om een patroon bewust te maken en daadwerkelijk een nieuwe keuze te maken in hoe je de dingen in het vervolg gaat doen.
In het intermenselijk contact zijn er dus manieren om snel tot verbetering te komen. Het helpt bijv. heel goed om meer met elkaar te delen, echt te luisteren naar wat een ander te zeggen heeft. Er ontstaat vanzelf meer begrip en acceptatie.
Heb je geen relatie op dit moment? En er zijn wel mensen van wie je zou willen weten of er mogelijkheden zijn? Er is een vragenlijst die je kan helpen. Lees dit verhaal:
Om verliefd te worden op wie dan ook, doe dit
dinsdag 16 februari 2016
maandag 8 februari 2016
Harmonie
Alles hoeft niet volmaakt te zijn, maar een beetje meer harmonie...
The Key to True Harmony
YouTube 11:10
Gregg kan als geen ander uitleggen waarom leven vanuit je hart niet alleen de meest prettige en natuurlijke manier van leven is, maar de meest verstandige bovendien.
Samenvatting
Terwijl hij eerst een enorme aversie tegen het woord ‘crisis’ had, omarmt hij nu het begrip en ziet het als kans om iets te gaan doen. “De grootste crisis is de verzwegen crisis”. Nog groter vindt hij de crisis in het denken. “De media geven veel aandacht aan de dingen die stuk zijn. De media herkennen de goede dingen die gaande zijn in de wereld niet”. De wereld van het verleden bestaat niet meer en “er komen niet vanzelf betere tijden”, als we zelf niet iets in beweging zetten en inspelen op wat er gebeurt. Op alle niveaus zijn immers al dingen aan het veranderen. En niets gebeurt meer los van al het andere. “Tot we nieuwe oplossingen kunnen creëren die de nieuwe denkwijze omarmen, vind ik dat we in een diepe crisis zitten.”Hij heeft grote moeite met de scheiding tussen wetenschap, kunst en spiritualiteit. Bezig zijn met kunst bijvoorbeeld heeft immers invloed op je denken (en daarmee op je interne chemie). Denken in afgescheidenheid tussen jou en de wereld om je heen, zoals we in het westen gewend zijn te doen, brengt je niet verder.
“Onze antwoorden, die gebaseerd zijn op wetenschappelijke principes waarvan we nu weten dat ze grotendeels onjuist zijn, hebben ons ertoe gebracht om te geloven dat het leven willekeurig is, het menselijk leven toevallig is, dat we los van ons lichaam zijn, dat we gescheiden zijn van onze wereld, dat de beschaving een eenmalige deal is. Dat we hier op het hoogtepunt van deze verfijning zijn die nooit eerder heeft plaatsgevonden.”
We kunnen de problemen niet oplossen met een manier van denken waarvan we nu weten dat die verouderd is.
“De natuur is gebaseerd op een model van samenwerking en wat wordt genoemd wederkerigheid. Competitie in de natuur bestaat onder bepaalde omstandigheden, maar het is niet DE regel van de natuur en dat verandert alles.”
“In plaats van te vragen ‘wat kan ik van de bestaande wereld krijgen’ vraag je: ‘wat kan ik delen met de nieuwe wereld’. Wat kan ik bijdragen aan de wereld die in mijn gemeenschap, binnen mijn familie, in mezelf aan het ontstaan is.”
Naar de transcriptie - Nederlands en Engels
Meer lezen: Gregg Braden | Liefde als antwoord op de tijd - door Tijn Touber op EarthMatters, incl. een ander Interview op YouTube - 27:42 (en)
maandag 1 februari 2016
Stultitiafobie
Het ging een poos best goed. Ik kon mild zijn naar de moeilijkste mensen, ik kon altijd wel begrip opbrengen, ik snapte ook dat mensen gemakkelijk bang te maken zijn en dan vreemde gedachten ontwikkelen. Kortom liefde overwon nog.
De gebeurtenissen van de laatste tijd, de ene onverstandige (politieke) daad na het andere exces (en vooral de reacties erop) waren voor mij verontrustend. Toch geloofde ik voortdurend in een omkering, terugkeren op schreden, het inzien dat er dingen zijn die gewoon echt niet kunnen, dat sommige maatregelen gewoon niet werken. Dat de samenleving veerkrachtig genoeg is om met extremen om te gaan. Dat onze overheid krachtig stelling neemt tegen afkeurenswaardige praktijken.
Helaas, als ik de reacties op allerlei gebeurtenissen zie, dan kan ik niet anders concluderen dan dat mensen vanuit angst volstrekte onredelijkheid vertonen. Zoals bang worden voor honderdduizenden immigranten als enkele tientallen zich misdragen. Zonder blijkbaar in het achterhoofd te houden dat misdragingen niet specifiek zijn voor een bepaalde groep, maar optreden binnen zo ongeveer alle samenlevingen inclusief de onze.
Ik heb wat huiswerk gedaan en vond bijvoorbeeld dat hier in Nederland 1 op de 7 vrouwen (meer dan 14%) te maken heeft (gehad) met ongewenst seksueel verkeer. Ongeveer 90% van die groep vindt verkrachting de juiste omschrijving. 40% (!) van alle vrouwen heeft te maken (gehad) met ongewenste intimiteit / aanranding.
Er zijn nu dus grote groepen mensen die extra gevaar duchten van migranten en het een reden vinden om tienduizenden vluchtelingen, die geen kant meer op kunnen en die met die kwestie niets uit te staan hebben, bestaansmogelijkheden te onthouden.
En in plaats van dat onze volksvertegenwoordigers daarin een aanleiding zien om zich van dergelijke gedachtegangen en uitspraken krachtig te distantiëren, gooien ze olie op het vuur. Wordt er zelfs geopperd om vluchtelingen gedurende vijf (!) jaar mogelijkheden en taallessen te onthouden, want misschien gaan ze toch weer weg.
Ik heb gezocht naar een woord voor het gevoel dat mij heftig bekruipt - angst voor dwaasheid. Het bestond nog niet... Ik heb het daarom maar zelf gemaakt - stultitiafobie - angst voor domheid, dwaasheid, zotheid.
Ik noem het een fobie, want “[...] de angst staat niet in verhouding tot de reële bedreiging die van de situatie of het object uitgaat en de lijder is zich hiervan goed bewust...”
De Volkkrant:
'Uit angst voor mensen die vrijheid haten, gaan we vrijwillig aan de ketting liggen'
Onze angst voor gewelddadige terreur staat overigens totaal niet in verhouding tot hetgeen we werkelijk te vrezen hebben, schrijft columnist Joyce Brekelmans. 'Het aantal Nederlandse burgerdoden gerelateerd aan fundamentalistisch moslimterrorisme staat tot nu toe welgeteld op één.'
Uit de “Lof der Zotheid (Moriae encomium, sive Stultitiae laus)” van Desiderius Erasmus uit 1511 Hoofdstuk 23: Door de zotheid komen oorlogen
In dit hoofdstuk zegt Erasmus dat de bron van alle oorlog de zotheid is. "Wat is er zotter dan om welke redenen ook een strijd aan te gaan van dien aard dat beide partijen er meer nadeel dan voordeel van ondervinden?”
Flash Mob Started by One Little Girl
De gebeurtenissen van de laatste tijd, de ene onverstandige (politieke) daad na het andere exces (en vooral de reacties erop) waren voor mij verontrustend. Toch geloofde ik voortdurend in een omkering, terugkeren op schreden, het inzien dat er dingen zijn die gewoon echt niet kunnen, dat sommige maatregelen gewoon niet werken. Dat de samenleving veerkrachtig genoeg is om met extremen om te gaan. Dat onze overheid krachtig stelling neemt tegen afkeurenswaardige praktijken.
Helaas, als ik de reacties op allerlei gebeurtenissen zie, dan kan ik niet anders concluderen dan dat mensen vanuit angst volstrekte onredelijkheid vertonen. Zoals bang worden voor honderdduizenden immigranten als enkele tientallen zich misdragen. Zonder blijkbaar in het achterhoofd te houden dat misdragingen niet specifiek zijn voor een bepaalde groep, maar optreden binnen zo ongeveer alle samenlevingen inclusief de onze.
Ik heb wat huiswerk gedaan en vond bijvoorbeeld dat hier in Nederland 1 op de 7 vrouwen (meer dan 14%) te maken heeft (gehad) met ongewenst seksueel verkeer. Ongeveer 90% van die groep vindt verkrachting de juiste omschrijving. 40% (!) van alle vrouwen heeft te maken (gehad) met ongewenste intimiteit / aanranding.
Er zijn nu dus grote groepen mensen die extra gevaar duchten van migranten en het een reden vinden om tienduizenden vluchtelingen, die geen kant meer op kunnen en die met die kwestie niets uit te staan hebben, bestaansmogelijkheden te onthouden.
En in plaats van dat onze volksvertegenwoordigers daarin een aanleiding zien om zich van dergelijke gedachtegangen en uitspraken krachtig te distantiëren, gooien ze olie op het vuur. Wordt er zelfs geopperd om vluchtelingen gedurende vijf (!) jaar mogelijkheden en taallessen te onthouden, want misschien gaan ze toch weer weg.
Stultitiafobie
Ik heb gezocht naar een woord voor het gevoel dat mij heftig bekruipt - angst voor dwaasheid. Het bestond nog niet... Ik heb het daarom maar zelf gemaakt - stultitiafobie - angst voor domheid, dwaasheid, zotheid.Ik noem het een fobie, want “[...] de angst staat niet in verhouding tot de reële bedreiging die van de situatie of het object uitgaat en de lijder is zich hiervan goed bewust...”
Stuitend
Onze politieke leiders brengen zelf met valse informatie de (hulp aan) vluchtelingen in diskrediet. Ze denken dat grenzen sluiten het probleem oplost en dat bommen gooien nuttig effect heeft. Terwijl ze toegeven dat de kans op aanslagen er ook door toeneemt. Hoe dom kun je zijn...De Volkkrant:
'Uit angst voor mensen die vrijheid haten, gaan we vrijwillig aan de ketting liggen'
Onze angst voor gewelddadige terreur staat overigens totaal niet in verhouding tot hetgeen we werkelijk te vrezen hebben, schrijft columnist Joyce Brekelmans. 'Het aantal Nederlandse burgerdoden gerelateerd aan fundamentalistisch moslimterrorisme staat tot nu toe welgeteld op één.'
Uit de “Lof der Zotheid (Moriae encomium, sive Stultitiae laus)” van Desiderius Erasmus uit 1511 Hoofdstuk 23: Door de zotheid komen oorlogen
In dit hoofdstuk zegt Erasmus dat de bron van alle oorlog de zotheid is. "Wat is er zotter dan om welke redenen ook een strijd aan te gaan van dien aard dat beide partijen er meer nadeel dan voordeel van ondervinden?”
Ode to Joy
Gelukkig zijn er ook nog mooie gebeurtenissen. Waaraan je ziet hoe gemakkelijk het kan zijn om mensen in één gevoel te verbinden.Flash Mob Started by One Little Girl
zondag 10 januari 2016
Lawaai
Er is weer eens ‘n hoop lawaai op het nieuws en op social media. Lokale incidenten worden misbruikt voor politieke belangen en de grote lijnen en achterliggende feiten worden regelmatig uit het oog verloren.
Het positieve zou kunnen zijn dat er weer een bewustzijnssprong plaatsvindt. Want er worden daardoor ook heel veel meningen uitgewisseld.
Hoe dan ook, de aandacht wordt, voor de zoveelste keer, weer flink afgeleid van de grote uitdagingen waar we voor staan.
Voor mezelf werkt het niet goed. Veel opvattingen die ik voor mezelf al lang heb vastgesteld, blijken veel minder gemeengoed te zijn dan ik hoopte. Zuiver en liefdevol denken is nog vaak een uitzondering.
Het gevolg daarvan is, dat ik neig om af en toe in de stroom mee te gaan en ook iemand flink op zijn of haar nummer te willen zetten. Tegelijk weet ik dat het niet zal werken. Kritiek is als een rode vlag en leidt meestal tot nog meer boosheid.
Ik heb mezelf altijd graag gespiegeld aan de Grondwet en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Die zijn over een aantal essentiële zaken heel duidelijk:
Discriminatie op welke grond ook is verboden. Iedereen heeft evenveel rechten en mag ook gaan en staan waar men wil.
Iedereen heeft recht op een wettelijke status en op zorg.
Het moge duidelijk zijn dat dit in onze huidige maatschappij niet de norm is vanwaaruit iedereen doet en denkt. Wantrouwen overheerst en om dat tot uitdrukking te brengen worden deze grondbeginselen - ook door onze overheid - ernstig met voeten getreden.
Hoewel dat voor mij al voldoende aanleiding is voor een nationale revolutie zal dit niet gaan gebeuren. Ik heb op mijn beurt geen zin meer om deze waarde voortdurend te verdedigen - dat zou de overheid zelf moeten doen.
Dus niet vertrouwen stellen in iets buiten jezelf (als dat al kan). Zelfs het ergens op hopen is niet genoeg.
Overtuigd zijn en weten - dan pas werkt het.
Daarbij vallen de woorden "maar, slechts, als, niet, nee, geen enz." af als remmende en ongewenste energie.
Ik weet immers zeker dat mensen diep van binnen oké zijn. Ik weet dat mensen als ze kwalijk gedrag vertonen dit doen vanuit hun zelf ervaren pijn. Angst is de bron.
Ik weet dat als er veel aandacht gegeven wordt aan negatieve uitlatingen dit niet positief op het grote geheel doorwerkt. En andersom: als iemand uitlatingen doet die dicht bij de waarheid staan, dat dit een positieve uitstraling heeft op meer dan alleen de directe omgeving. We zijn immers verbonden...
Mijn aandacht gaat weer naar de positieve kant.
Ik stap daarom even terug naar m’n persoonlijke pagina (Qaqtuzz) en zal minder reageren op m’n tijdlijn.
Het positieve zou kunnen zijn dat er weer een bewustzijnssprong plaatsvindt. Want er worden daardoor ook heel veel meningen uitgewisseld.
Hoe dan ook, de aandacht wordt, voor de zoveelste keer, weer flink afgeleid van de grote uitdagingen waar we voor staan.
Voor mezelf werkt het niet goed. Veel opvattingen die ik voor mezelf al lang heb vastgesteld, blijken veel minder gemeengoed te zijn dan ik hoopte. Zuiver en liefdevol denken is nog vaak een uitzondering.
Het gevolg daarvan is, dat ik neig om af en toe in de stroom mee te gaan en ook iemand flink op zijn of haar nummer te willen zetten. Tegelijk weet ik dat het niet zal werken. Kritiek is als een rode vlag en leidt meestal tot nog meer boosheid.
Normen en waarden
Ik heb mezelf altijd graag gespiegeld aan de Grondwet en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Die zijn over een aantal essentiële zaken heel duidelijk:Discriminatie op welke grond ook is verboden. Iedereen heeft evenveel rechten en mag ook gaan en staan waar men wil.
Iedereen heeft recht op een wettelijke status en op zorg.
Het moge duidelijk zijn dat dit in onze huidige maatschappij niet de norm is vanwaaruit iedereen doet en denkt. Wantrouwen overheerst en om dat tot uitdrukking te brengen worden deze grondbeginselen - ook door onze overheid - ernstig met voeten getreden.
Hoewel dat voor mij al voldoende aanleiding is voor een nationale revolutie zal dit niet gaan gebeuren. Ik heb op mijn beurt geen zin meer om deze waarde voortdurend te verdedigen - dat zou de overheid zelf moeten doen.
Verinnerlijken
Ik heb gemerkt dat alleen volle overtuiging werkt, als het erom gaat dingen teweeg te brengen. Dat is tegelijk ook non-dualistisch. Niet vanuit de tegenstelling kijken, niet denken: "ik wil geen oorlog", maar "ik ben vrede". Niet “ik durf niet op je te rekenen” maar “ik vertrouw je volledig en ga ervan uit dat je je best doet”. Niet: "ik wil geen ruzie" maar "ik hou met heel mijn hart en ziel van jou". Niet “ik zou willen” maar “Ik ben”.Dus niet vertrouwen stellen in iets buiten jezelf (als dat al kan). Zelfs het ergens op hopen is niet genoeg.
Overtuigd zijn en weten - dan pas werkt het.
Daarbij vallen de woorden "maar, slechts, als, niet, nee, geen enz." af als remmende en ongewenste energie.
Stilte
Hoe dan wel? Ik denk de stilte opzoeken. Me weer opnieuw op de binnenkant richten.Ik weet immers zeker dat mensen diep van binnen oké zijn. Ik weet dat mensen als ze kwalijk gedrag vertonen dit doen vanuit hun zelf ervaren pijn. Angst is de bron.
Ik weet dat als er veel aandacht gegeven wordt aan negatieve uitlatingen dit niet positief op het grote geheel doorwerkt. En andersom: als iemand uitlatingen doet die dicht bij de waarheid staan, dat dit een positieve uitstraling heeft op meer dan alleen de directe omgeving. We zijn immers verbonden...
Mijn aandacht gaat weer naar de positieve kant.
Ik stap daarom even terug naar m’n persoonlijke pagina (Qaqtuzz) en zal minder reageren op m’n tijdlijn.
zondag 29 november 2015
Het einde van de wil
... en rust vinden in de weerbarstigheid van het bestaan
> je kunt ook kiezen voor een voorgelezen versie (met dank aan Iris!)
·
Van jongs af aan heb ik problemen gehad met de beleving dat anderen mij hun wil oplegden.
Ik dacht al vroeg zeer zelfstandig, zocht m’n eigen waarheid en had weinig boodschap aan wat anderen daarvan vonden.
Ik zie ook dat het dwingen - wat direct met willen samenhangt - diep geworteld zit in onze maatschappij. Overal zijn regels en wetten voor, er zijn verkeersregels, bouwbesluiten, er is schoolplicht, sollicitatieplicht, meldplicht, kortom je moet voldoen aan de wil van anderen, in dit geval een democratische (voor zover die functioneert) meerderheid, want die heeft al die regels vastgesteld en van toepassing verklaard op iedereen.
Dat wringt vreselijk, want waarom zou een (mogelijk grote) minderheid zich aan de opvattingen van een (mogelijk krappe) meerderheid moeten houden? Het is in mijn ogen een volstrekt willekeurige oplegging van wil. En het gaat door tot en met het dwangmatig afdwingen via boetes, en dreiging met allerlei mogelijke sancties en straffen.
In de thuissituatie leggen huisgenoten elkaar hun wil op. Het leven is een aaneenschakeling van voldoen aan verwachtingen en aan de wil van anderen.
Als het onderwijs echter vrij is, zie je dat kinderen zich vele malen beter en gemakkelijker ontwikkelen. Want wat ze echt willen leren blijft immers veel gemakkelijker hangen. Nieuwsgierigheid en willen weten zit al ingebouwd, het is alleen een kwestie van de mogelijkheden aanbieden. De situatie dat begeleiders klaar staan om vragen te beantwoorden. “Een goede leraar leert net zoveel als de leerling”. Hij hoeft alleen maar te laten zien. Als dat gevraagd wordt.
Het is een enorme verspilling. Als een product zich onderscheid, echt goed is, dan verkoopt het zichzelf. De communicatiemogelijkheden zijn groter dan ooit, iedereen kan direct op de hoogte zijn wanneer iemand ergens enthousiast over is. Mooie informatie wordt vanzelf gedeeld. (Lelijke trouwens ook). Het gaat dus niet om willen maar om laten zien.
Nu reken ik mezelf niet tot welke religie dan ook. Want het tegelijk niet accepteren van andere religies dan de jouwe zit zo ongeveer ingebouwd in de meeste religies. En in extreme gevallen wordt het “ware geloof” zelfs afgedwongen.
Ik heb wel een sterk vermoeden dat er soort van waarheid in steekt: wat ik wil (ook voor een ander) heeft geen betekenis. Er is meer aan de hand en aan het werk. Ik neig er dan ook toe om te geloven dat vrije wil niet bestaat. Wel je reactie op wat er is, dat wat je erbij voelt. Daar kun je vrij in zijn.
Dat ligt op een heel ander niveau, ergens in het gebied van de geest, dat wat is zonder materie. Dat wat je je bewust wordt als je rationeel niets meer wilt, volkomen vrij bent van opvattingen en oordelen.
(Op de vrije wil ga ik een andere keer dieper in.)
Willen maakt afhankelijk en tast vrijheid aan...
Ik wil dat iedereen mijn stukjes leest. Ik wil een groot bereik en een grote impact hebben.
Ik ben geen haar beter. Ik wil ook overal mijn macht doen gelden. En dat kost vreselijk veel energie. Als ik ermee stop en alleen de dingen doe die direct energie opleveren hou ik meteen heel veel energie over!
Ik hoef niet te willen. Ik hoef alleen maar te doen en te laten zien. En zijn.
> je kunt ook kiezen voor een voorgelezen versie (met dank aan Iris!)
·
Van jongs af aan heb ik problemen gehad met de beleving dat anderen mij hun wil oplegden.
Ik dacht al vroeg zeer zelfstandig, zocht m’n eigen waarheid en had weinig boodschap aan wat anderen daarvan vonden.
Ik zie ook dat het dwingen - wat direct met willen samenhangt - diep geworteld zit in onze maatschappij. Overal zijn regels en wetten voor, er zijn verkeersregels, bouwbesluiten, er is schoolplicht, sollicitatieplicht, meldplicht, kortom je moet voldoen aan de wil van anderen, in dit geval een democratische (voor zover die functioneert) meerderheid, want die heeft al die regels vastgesteld en van toepassing verklaard op iedereen.
Dat wringt vreselijk, want waarom zou een (mogelijk grote) minderheid zich aan de opvattingen van een (mogelijk krappe) meerderheid moeten houden? Het is in mijn ogen een volstrekt willekeurige oplegging van wil. En het gaat door tot en met het dwangmatig afdwingen via boetes, en dreiging met allerlei mogelijke sancties en straffen.
Onderwijs
Het reguliere onderwijs is eveneens een grote stapeling van forceren en dwingen. Er wordt de kinderen niet gevraagd wat ze willen (leren) er wordt gezegd wat ze moeten leren. En als je dan uitgestudeerd bent, mag je doen wat de baas / het bedrijf wil.In de thuissituatie leggen huisgenoten elkaar hun wil op. Het leven is een aaneenschakeling van voldoen aan verwachtingen en aan de wil van anderen.
Als het onderwijs echter vrij is, zie je dat kinderen zich vele malen beter en gemakkelijker ontwikkelen. Want wat ze echt willen leren blijft immers veel gemakkelijker hangen. Nieuwsgierigheid en willen weten zit al ingebouwd, het is alleen een kwestie van de mogelijkheden aanbieden. De situatie dat begeleiders klaar staan om vragen te beantwoorden. “Een goede leraar leert net zoveel als de leerling”. Hij hoeft alleen maar te laten zien. Als dat gevraagd wordt.
Het einde van de reclame
Waar is reclame goed voor? Fabrikanten willen dat je hun producten koopt - en dat je afgeleid wordt van anderen die gelijksoortige producten verkopen. Onzin dus. Het schept verwachtingen op niveaus waar het product zelf geen deel aan heeft. Reclame speelt met illusies.Het is een enorme verspilling. Als een product zich onderscheid, echt goed is, dan verkoopt het zichzelf. De communicatiemogelijkheden zijn groter dan ooit, iedereen kan direct op de hoogte zijn wanneer iemand ergens enthousiast over is. Mooie informatie wordt vanzelf gedeeld. (Lelijke trouwens ook). Het gaat dus niet om willen maar om laten zien.
Mijn wil geschiede?
“Uw wil geschiede”, “Zo God het wil”, Deo volente is een zinsnede uit het “Onze Vader”, het meest verbreide christelijke gebed. Het zegt in feite: “het maakt niet uit wat je vindt en wilt, de wil van hoe het gaat met de wereld om je heen, is niet aan jou, het ligt buiten jou, het wordt bepaald door iets dat groter is dan jij.” In de Islam heet het: Insjallah, In Sha Allah (إن شاء الله) of En sha Allah wat zoveel betekent als 'bij Gods wil'.Nu reken ik mezelf niet tot welke religie dan ook. Want het tegelijk niet accepteren van andere religies dan de jouwe zit zo ongeveer ingebouwd in de meeste religies. En in extreme gevallen wordt het “ware geloof” zelfs afgedwongen.
Ik heb wel een sterk vermoeden dat er soort van waarheid in steekt: wat ik wil (ook voor een ander) heeft geen betekenis. Er is meer aan de hand en aan het werk. Ik neig er dan ook toe om te geloven dat vrije wil niet bestaat. Wel je reactie op wat er is, dat wat je erbij voelt. Daar kun je vrij in zijn.
Dat ligt op een heel ander niveau, ergens in het gebied van de geest, dat wat is zonder materie. Dat wat je je bewust wordt als je rationeel niets meer wilt, volkomen vrij bent van opvattingen en oordelen.
(Op de vrije wil ga ik een andere keer dieper in.)
Voor een ander of voor jezelf
Als ik doorredeneer kom ik erop uit dat “willen” zich sowieso strikt zou moeten beperken tot jezelf. Jij bepaalt je doel, je wensen en bezigheden en gaat ervoor. Als ik vind dat anderen iets moeten veranderen, iets moeten doen, leidt dat direct tot frustratie. Want als ik zelf al niet wil voldoen aan de wensen en regels van de ander, wie ben ik dan om dat van anderen te willen?Willen maakt afhankelijk en tast vrijheid aan...
Wat ik wil
Ik wil vrede op aarde. Ik wil een einde aan de oorlog. Ik wil bij de leiding van dit land, deze wereld, compassie zien met al wat is en leeft. Ik wil een einde aan de machtswellust en helemaal aan het kopen van macht met geld. Ik wil meer bewustzijn bij de mensen voor wat hun gedrag betekent voor de aarde als geheel en ik wil zorg voor de toekomst van de aarde met alles wat erop leeft.Ik wil dat iedereen mijn stukjes leest. Ik wil een groot bereik en een grote impact hebben.
Ik ben geen haar beter. Ik wil ook overal mijn macht doen gelden. En dat kost vreselijk veel energie. Als ik ermee stop en alleen de dingen doe die direct energie opleveren hou ik meteen heel veel energie over!
Ik hoef niet te willen. Ik hoef alleen maar te doen en te laten zien. En zijn.
maandag 16 november 2015
Wie zaait...
Geschreven op 8 november 2015
De natuur zaait in overvloed. Zo veel dat het niet uitmaakt wat er van opgegeten wordt.
Er zijn welhaast oneindig veel zaden, vruchten, noten. En wat niet geconsumeerd wordt, is de aanleg voor een nieuwe plant. Of het wordt weer in de bodem opgenomen en is opnieuw beschikbaar als voeding voor het bodemleven en uiteindelijk weer voor de planten zelf.
Dat geldt voor alles in het het leven.
Als ik iets voor elkaar wilt krijgen, zal ik vaak moeten zaaien, want slechts een deel bereikt “vruchtbare bodem” en groeit los van mij verder. De rest van wat ik zaai voedt, en sterkt wellicht, maar beklijven, daar is blijkbaar herhaling voor nodig.
Dat weet men in de reclame, politici gebruiken het, en op den duur ga je zelfs wennen aan wat er zoal om je heen groeit.
~ ~ ~ ~ ~
[...] “Haatspraak kan twee huiveringwekkende effecten hebben. Het eerste effect is dat haatspraak een gewelddadige echo krijgt. Wie haat zaait, zal haat oogsten. Wie Obama neerzet als het absolute kwaad, moet niet gek staan te kijken als iemand het recht in eigen handen neemt. Als Wilders en de PVV onbekommerd een haatcampagne voeren tegen de islam, moet je niet gek opkijken als meer mensen islamofoob reageren op moslims. Wie de nadruk legt op dit eerste gevaar van haatspraak, doet al snel een oproep om de toon te matigen. Gebruik geen beledigende taal. Gebruik geen racistische stereotypen. Gebruik geen oorlogstaal. Maar wie tegenstanders oproept om iets na te laten, krijgt snel het verwijt dat hij pleit voor censuur en de werkelijkheid wil ontkennen. Maar haatspraak heeft nog een ander effect. Haat maakt blind. Haat levert een verwrongen wereldbeeld op. Je ziet niet beter wat er in de samenleving aan de hand is, maar slechter.
Daarvoor moet je mensen niet verbieden om bepaalde dingen te zeggen, maar hen uitnodigen om beter te kijken.”
Bron: volkskrant.nl - column-pieter-hilhorst
~ ~ ~ ~ ~
Wie wint zaait zal storm oogsten
Wie haat zaait, oogst geweld...
woensdag 28 oktober 2015
Bevestiging & vertrouwen
Het begin
Als we geboren worden zijn we uitgerust met een diepgewortelde overlevingsdrang. We doen er alles aan om in leven te blijven en dat het liefst zo aangenaam mogelijk. Zolang we afhankelijk zijn kunnen we vragen/huilen/schreeuwen om eten, verschoning, warmte, aandacht enz. Zónder voldoende koestering echter verdwijnt de overlevingsdrang, dan houden we op met groeien, ook met voldoende eten, en kunnen we zelfs dood gaan.Een deel van de behoeften wordt in de traditionele opvoeding al snel niet onmiddellijk meer gehonoreerd - laat maar even wachten, pas nog eten gehad, anders worden ze maar verwend, “je leert ze anders om overal om te janken”.
Gelukkig komt er verandering in dat soort denken.
Verwennen blijkt onzin te zijn, de behoeften nemen niet toe door ze te vervullen, laten huilen levert geen evenwichtige kinderen op. Te vroeg geboren baby’s groeien bijna anderhalf keer sneller als zij drie keer per dag gemasseerd of geknuffeld worden!
Door kinderen met liefde te omringen, hun behoeften te vervullen, schep je vertrouwen. Je krijgt dan kinderen die stevig in de wereld staan, die weten dat ze gewild en gezien zijn. Die niet zo snel uit balans raken als iets niet meteen lukt. Die leven vanuit vertrouwen.
Als er echter onvoldoende vertrouwen is ingebouwd, kan het zoeken naar veiligheid rigide vormen aannemen, doen we gemakkelijk het recht geweld aan. We willen immers overleven en daarbij is bijna alles geoorloofd.
Leven vanuit angst levert dan ook niet zelden een houding van egocentrisme op - ik ben bang te kort te komen, dus zal ik er alles aan doen om mijn tekort te vervullen, wat ik heb te beschermen, desnoods ten koste van anderen.
Mijn generatie
Ik heb m’n vertrouwen zelf moeten hervinden. Ik heb me nooit echt welkom gevoeld, ik miste warmte, ik kreeg niet alles wat ik nodig had. Wel m’n natje en m’n droogje, maar niet de gewenste ondersteuning in mijn zoektocht naar mijn waarheid. Ik voelde me alleen.Ik ben op een overdreven manier bevestiging gaan zoeken. En dat zoeken werd pas minder toen ik het gevoel kreeg, bevestigd kreeg, dat ik wél de moeite waard ben. Dat mijn ervaringen en opvattingen door veel meer mensen gedeeld worden dan dat ik toen zag.
Later weer leerde ik alle beschadigingen van de verschillende mensen om mij heen zien. Er blijken veel slachtoffers te zijn van “niet herkend, erkend, gekoesterd worden”.
Vertrouwen versus veronderstellen, invullen
Veiligheid is een basisbehoefte.Het is wellicht zo dat opgroeien met een gebrek aan basisvertrouwen er later toe leidt dat het moeilijk is om naar andere mensen toe vertrouwen te voelen. Gebrek aan veiligheid vergroot immers wantrouwen.
Het kan er toe leiden dat je, om je beeld te bevestigen, een ander puur gebaseerd op vooronderstellingen allerlei eigenschappen toedicht. Het beeld van iemand is al af voordat je toegekomen bent aan echt leren kennen...
Als je veel vertrouwen hebt, ga je er gemakkelijk vanuit dat “het wel goed zit”. Dan hoef je niet van alles te veronderstellen of in te vullen als er dingen gebeuren waarover je geen controle hebt - alles mag er gewoon zijn.
Als je je helemaal veilig voelt kun je zelfs onheus benaderd worden zonder dat het je echt raakt. Je kent immers je eigen waarde en waarheid, weet wie je bent en als het niet klopt wat een ander over je zegt laat je het simpelweg afglijden.
Pas op het moment dat je veiligheid of speelruimte in het geding komt ga je verklaringen bedenken. Als het niet goed gaat zoek je het misschien eerst bij jezelf (zou de ander dan toch gelijk hebben) of je legt het bij de ander (hij kijkt niet goed, weet niet waar hij het over heeft). Dan begint al gemakkelijk het oordelen en veroordelen. Of nog sterker: het beschuldigen.
Dat is jammer. Want beschuldigen levert geen openheid en gaat voorbij aan de mogelijke oorzaken.
Herstel
Vertrouwen moet dus van twee kanten komen. Vertrouwen geven en vertrouwen waard zijn.De effectieve manier om vertrouwen op te bouwen is volgens mij: alleen maar geven. Er helemaal zijn. Absoluut eerlijk, open en betrouwbaar. Niet oordelen. Luisteren. Vragen stellen alleen ter verduidelijking, om je begrip te kunnen vergroten. Kortom: empathie tonen.
En dat steeds weer opnieuw...
Abonneren op:
Posts (Atom)








